ในคดีทางการแพทย์ที่เป็นบรรทัดฐานสำคัญ กรณีผู้ป่วยเข้ารับการรักษาพยาบาลแล้วเกิดความผิดพลาดจากการวินิจฉัยและการสั่งยาของแพทย์เวร จนส่งผลให้ผู้ป่วยได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงต่อร่างกายและดวงตา เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อผู้ป่วยเข้ารับบริการที่โรงพยาบาลและแพทย์ใช้วิธีสั่งการรักษาทางโทรศัพท์โดยไม่ได้เดินทางมาตรวจดูอาการด้วยตนเอง

แม้ห้องพักเวรจะอยู่ห่างจากห้องฉุกเฉินเพียงระยะทางสั้นๆ เท่านั้น

ต่อมาอาการของผู้ป่วยได้ทรุดหนักลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากเกิดอาการแพ้ยาอย่างรุนแรง แต่แพทย์ผู้รับผิดชอบกลับละเลยไม่มาตรวจสอบและยังคงให้จ่ายยาซ้ำเดิม จนกระทั่งผู้ป่วยสูญเสียการมองเห็นและทุพพลภาพตลอดชีวิต นำมาสู่การฟ้องร้องดำเนินคดีเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งฐานละเมิด เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมและเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้นจากความประมาท

เลินเล่อของผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม

สำหรับผลการวินิจฉัยในคดีนี้ ศาลได้พิพากษาว่าการกระทำดังกล่าวถือเป็นการประมาทเลินเล่อและผิดมาตรฐานวิชาชีพอย่างชัดเจน แพทย์และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงต้องร่วมกันรับผิดชอบชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่ผู้เสียหาย โดยคดีนี้กลายเป็นอุทาหรณ์และกรณีศึกษาครั้งสำคัญสำหรับวงการสาธารณสุขไทยในเรื่องหน้าที่และความระมัดระวังในการรักษาพยาบาลผู้ป่วย

จุดเริ่มต้นของคดีมาจากผู้ป่วยได้เดินทางเข้าไปรับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลด้วยอาการป่วยบางประการ โดยมีแพทย์เวรทำหน้าที่รับผู้ป่วยและวินิจฉัยอาการเบื้องต้น แต่แทนที่แพทย์จะเดินทางมาตรวจร่างกายและซักประวัติด้วยตนเองตามมาตรฐานวิชาชีพ กลับใช้วิธีการสอบถามอาการและสั่งจ่ายยาผ่านทางการสื่อสารทางโทรศัพท์กับพยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่หน้างานแทน

หลังจากที่พยาบาลได้ฉีดยาตามคำสั่งทางโทรศัพท์ ผู้ป่วยเริ่มแสดงอาการข้างเคียงอย่างรุนแรง ผิวหนังเกิดอาการระคายเคืองและลุกลามเข้าไปถึงดวงตาจนนัยน์ตาพร่ามัว พยาบาลจึงได้รายงานความผิดปกติดังกล่าวให้แพทย์เวรรับทราบทันที แต่แพทย์ท่านนั้นกลับยังคงสั่งการทางโทรศัพท์ให้ใช้ยาหรือรักษาตามแนวทางเดิมซ้ำอีก โดยไม่มีการเดินทางมาดูอาการด้วยตาตนเองแต่อย่างใด

สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงเมื่อผู้ป่วยเริ่มมีอาการชักเกร็งและแสดงสัญญาณอันตรายขั้นวิกฤติ แต่แพทย์เวรกลับปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงจนเกือบหมดเวร โดยอ้างเหตุผลต่างๆ นานา จนกระทั่งอาการลุกลามเกินกว่าจะเยียวยาและต้องส่งตัวด่วนไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัด ผลการตรวจพบว่ากระจกตาข้างหนึ่งเสียหายทะลุจากการแพ้ยา

ส่งผลให้ผู้ป่วยสูญเสียการมองเห็นถาวรและกลายเป็นผู้พิการ

ผู้เสียหายจึงตัดสินใจยื่นฟ้องต่อศาลเพื่อดำเนินคดีแพ่ง เรียกร้องค่าเสียหายจากความประมาทเลินเล่อ โดยในชั้นพิจารณาจำเลยพยายามต่อสู้คดีว่าได้ดำเนินการตามขั้นตอนและผู้ป่วยให้ความยินยอมรับการรักษาแล้ว แต่ศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่าความยินยอมของผู้ป่วยไม่คุ้มครองถึงความประมาทเลินเล่อที่ผิดไปจากมาตรฐานวิชาชีพ ศาลจึงพิพากษาให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแท

นความเสียหายต่อร่างกายและค่าเสียหายอันมิใช่ตัวเงิน