04 เบื้องหลัง — คดีนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

คดีนี้สะท้อนด้านมืดของการย้ายถิ่นฐานแรงงานไทยในต่างประเทศ เมื่อ “นายบุญชู ประวะเสนัง” แรงงานไทยที่ถูกระบุในข่าวว่าไปทำงานที่เกาหลีใต้ตั้งแต่ปี 2556 และในช่วงระหว่างนั้นทำงานในฟาร์มหมูมาหลายปี ต้องเจ็บป่วยแ

ละเสียชีวิตในฟาร์มในประเทศดังกล่าว โดยข้อเท็จจริงที่ยืนยันได้ระบุช่วงเหตุการณ์คร่าว ๆ อยู่ระหว่างธันวาคม 2565 ถึงกุมภาพันธ์ 2566 สิ่งที่ทำให้คดีนี้เป็นที่สนใจของสังคม ไม่ใช่เพียงการเสียชีวิตของแรงงาน แต่เป็น “วิธีการจัดการศพ” หลังเหตุเกิด เพราะมีรายงานว่าผู้เป็นนายจ้างเกิดความกังวลต่อความรับผิด

จึงขนศพไปทิ้งบนเนินเขา ในช่วงต้นเดือนมกราคม 2566 กล่าวคือมีรายงานเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2566 (เผยแพร่วันที่ 4 มีนาคม 2566) ว่าพบศพหลังผู้พบเห็นนำข้อมูลจากสื่อสังคมออนไลน์/การรายงานข

class="para-split">ประเทศเกาหลีใต้ถูกกล่าวถึงว่าเป็นปลายทางที่มีการตายของแรงงานไทยมากที่สุดในโลกในช่วงประมาณ 6 ปี โดยมีสถิติว่าในจำนวนการตาย 522 ราย มีร้อยละ 86 เกี่ยวข้องกับแรงงานที่ไม่มีสถานะทางกฎหมายหรือถูกเรียกกันว่า “ผีน้อย”

ทั้งนี้สถิติที่ถูกอ้างในข่าวทำให้เห็นว่าปัญหาไม่ได้เกิดจากเหตุเฉพาะบุคคลเท่านั้น แต่ผูกกับโครงสร้างการเข้าเมืองและการทำงานของแรงงานไทย เมื่อขยับไปสู่ยุคต่อมา เกาหลีก็มีการ “blacklist” แรงงานไทย

โดยมีรายงานว่ามีจังหวัดในกลุ่มที่ถูกขึ้นบัญชีระบุ 4 จังหวัด (อุดร ชัยภูมิ

ขอนแก่น มหาสารคาม) ซึ่งถูกเชื่อมโยงกับปัญหาด้านระบบการจ้างงานและการคุ้มครองแรงงานในกรอบการทำงานตาม MOU ไทย-เกาหลี และการกำกับผ่านระบบ EPS อย่างไรก็ดี ในคำขอครั้งนี้เราจะเล่าไทม์ไลน์ของคดีในระดับที่ยืนยันได้จากข้อมูลที่ให้มา และหลีกเลี่ยงการแต่งรายละเอียดที่ไม่ได้รับการยืนยัน รวมถึงไม่กล่าวถึงผลคดีในชั้นศาล

เพราะข้อมูลที่ให้มาไม่ได้ระบุคำพิพากษา คดีแรงงานไทย “ผีน้อย” ที่เกาหลีใต้ในกรณีของนายบุญชู ประวะเสนัง ให้บทเรียนเชิงกฎหมายแก่ผู้เรียนอย่างน้อย 4 แกน แกนแรกคือการแยก “ข้อเท็จจริง” ที่ยืนยันได้ออกจาก “ข้อสรุปทางกฎหมาย” เช่นเดียวกับข่าวที่ระบุช่วงเวลาเกิดเหตุ (ธ.

ค. 2565-ก.พ. 2566) การพบศพ (4 ม.ค. 2566 ตามรายงานข่าว) และพฤติการณ์หลังเสียชีวิต (นายจ้างขนศพทิ้งบนเนินเขา)